....

دلم را شکستی ، پریدم ز بامت

چه شد مهربانی ، کجا آن سلامت؟

تو وقتی که از کوچه من گذشتی

غروری شکوفا شد از زیر گامت

عبور تو افتاد ز برق نگاهم

اگر چه سپردم دلم را به نامت

گذشت از زمانی که دور از هیاهو

غزل می سرودم ز عطر کلامت

ببخشا اگر می روم _ بی تو _ آری

دلم را شکستی ، پریدم ز بامت...!

/ 1 نظر / 14 بازدید